پاس و آبشار

                     گفتم: بازی بدون گل هم بی جاذبه هست.

                    گفت : زندگی بی گل، از آن هم بی جازبه تر هست.

                    گفتم : «گلِ» زندگی به چیست؟

                   گفت : عمر ما یک میدان مسابقه است،

                 فرصتهایی که ما پیدا می کنیم ،

                    هر کدام مثل یک «پاس» است.

                    از بی عرضگی ماست اگر نتوانیم گل بزنیم!

                       گفتم : پس با این حساب ، 

                     ما کلی و نصفی پاس خراب کرده ایم

               و نتوانسته ایم گلی بزنیم.

                   حیف از آن همه پاس های قشنگ وفرصتهای طلایی!

                     گفت : درست است .

                  هدر دادن عمر، بدتر از خراب کردن پاس است .

                   به ما خیلی پاس می دهند ، ولی ما «آبشار زن»نیستیم

                          و پاسها رو خراب می کنیم.

                      هدر دادن هر نعمت ، خراب کردن یک پاس است.

                            «بگذشت زمان دست به کاری نزدی

                             بر گردن لحظه ها مهاری نزدی

                             صد توپ زدی تمام را کردی اوت

                             صد پاس گرفته آبشاری نزدی»

                             گفتم : رفتی تو والیبال؟!...

                          گفت بازی بازی است دیگه چه فرقی می کنه؟

                        آنجا گل می زنند ،اینجا آبشار،

                       عمده خراب کردن پاسهاست که داریم!

                         گفتم : زندگی واقعاً بازیچه است.

                         گفت : ولی بازی نیست...

                         اگر هم باشد ، یک «بازیِ جدی» است!

نوشته شده توسط رهـــــــــــا در دوشنبه هشتم مرداد 1386 ساعت 22:4 موضوع | لینک ثابت